ΖΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ


ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ανοίγεις τα μάτια… Ξημέρωσε! Μια ηλιαχτίδα γαργαλάει τα μισάνοιχτα ματόκλαδα σου. Ανοίγεις το αντίσκηνο και ξεχύνονται όλες μέσα. "Σήκω" μου λες. Προλαβαίνουμε την ανατολή. "Φτιάξε καφεδάκι".

Αυτή η ώρα είναι η πιο όμορφη, να προλαβαίνεις τον ήλιο. Να προλαβαίνεις την μέρα. Να προλαβαίνεις την ζωή!

Μέλι σκέφτομαι και κοιτάζω προς τα μελισσάκια που αρχίζουν να βγαίνουν δειλά – δειλά απ’ τα σπιτάκια τους. Σπιτάκια είναι! Αφού έχουν το νοικοκυριό τους. Νοικοκυριό ανώτερο απ’ του ανθρώπου κι από κάθε ζωντανού.

Μόλις ο ήλιος εμφανίσει όλες του τις αχτίνες έχουμε ήδη ντυθεί. Μακρύ παντελόνι γεμάτο τσέπες και παρατσεπάκια, η κάσκα στο κεφάλι με την σήτα, ξέστρο και καπνιστήρι. Έτσι ξεκινά η μέρα μας στο βουνό.

Έτοιμοι για "μελισσοκομική επιθεώρηση", όπως θα λέγαμε στην γλώσσα των μελισσοκόμων. Ελέγχουμε όλες τις κυψέλες μια προς μια και τα βοηθάμε να είναι δυνατά, καθαρά και υγιή.

Βασικά, τα προσέχουμε κι αυτά μας το ανταποδίδουν. Οι ώρες περνούν και τα μελισσάκια είναι ατέλειωτα. Όσο περνά η ώρα ανεβαίνει και η θερμοκρασία.

Ο ιδρώτας στάζει απ’ το μέτωπο μας πάνω στη σήτα, που προστατεύει το πρόσωπο μας, όπως είμαστε σκυμμένοι πάνω απ’ τις κυψέλες και αυτά τα υπέροχα νεραϊδάκια έρχονται και ξεδιψούν απ’ αυτόν. Πώς να να μην τ’ αγαπήσεις και πώς να μην σ’ αγαπήσουν κι αυτά.

"Ωχ! Να η Αργυρώ."... Φωνάζω! Έτσι τις λέμε… Με το όνομά τους κι όλοι απορούν πως τις αναγνωρίζουμε ανάμεσα σε τόσα ίδια και απαράλλαχτα μικρά έντομα. Εμείς τις ξεχωρίζουμε! Αρχίζει να σουρουπώνει κι έρχεται η ώρα που όλες οι συλλέκτριες μέλισσες γυρνούν πίσω στυν κυψέλη τους η κάθε μια. Εκείνη την ώρα δεν θέλουν και πολλά πολλά.

Είναι ώρα να τα αφήσουμε στην ησυχία τους, να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε την σιωπή. Όσο βραδιάζει, μιλιούνια αστέρια εμφανίζονται στον κατάμαυρο ουρανό της καρδιάς του δάσους!

"Μη μετράς τ’ αστέρια" μου έλεγε η γιαγιά… "Θα βγάλεις μαντραβίτσες". Τόσα χρόνια τα μετράω όμως, τόσα καλοκαίρια πλάι στα μελισσάκια μας. Στο μελισσοκομείο μας!